ناشر فصلنامه مطالعات توسعه پایدار شهری و منطقه ای 2783-0764 مقالات آماده انتشار 2026 05 16 Investigating the role and function of green infrastructure in creating a sustainable smart city in District 6 of Tehran بررسی نقش و کارکرد زیرساخت های سبز در ایجاد شهر هوشمند پایدار در منطقه 6 تهران 243629 FA شیما خسروآبادی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، کارشناسی ارشد برنامه ریزی منطقه ای، تهران، ایران 0009-0007-6079-0699 Journal Article 2026 03 04 Abstract<br>This research aimed to investigate the role and function of green infrastructure in realizing a sustainable smart city in District 6 of Tehran, a region that faces serious challenges in ecological management and achieving urban sustainability due to high building density, lack of green space, high energy consumption, and environmental pressures. The main issue of the research was how to improve the environmental performance and resilience of this region by strengthening green infrastructure and utilizing smart technologies, and what indicators have the greatest impact in this process. Given the environmental and structural limitations of District 6, the need to create a link between technology, urban management, and ecology is increasingly felt. The research is applied in terms of purpose and descriptive-analytical in terms of methodology with a quantitative approach.The statistical population consisted of 40 specialists, experts, and managers in the field of smart city and urban environment who were selected purposefully. The data collection tool was a researcher-made questionnaire, and for data analysis, Cronbach's alpha and KMO were used to measure reliability and sampling adequacy, exploratory factor analysis to identify conceptual dimensions, Pearson correlation to determine relationships between indicators, and linear regression to determine the effect of each factor on the dependent variable. The results showed that the management and technology dimension plays the greatest role in explaining the sustainable smart city in Region 6, and indicators such as data mining, smart sensors, and smart water resource management have the highest impact. After that, the ecological dimension, including heat island reduction, ecological design, and runoff management, comes in second place, indicating the importance of environmental infrastructure in dense areas of the city.In contrast, the socio-economic dimension and citizen participation received the least weight, indicating the weakness of software structures and the need to empower the local community. Overall, the research emphasizes that achieving a sustainable smart city in Region 6 requires the simultaneous integration of smart technologies, ecological infrastructure, and social participation این پژوهش با هدف بررسی نقش و کارکرد زیرساخت‌های سبز در تحقق شهر هوشمند پایدار در منطقه ۶ تهران انجام شد منطقه‌ای که به دلیل تراکم ساختمانی بالا، کمبود فضای سبز، مصرف بالای انرژی و فشارهای محیطی، با چالش‌های جدی در مدیریت اکولوژیکی و دستیابی به پایداری شهری مواجه است. مسئله اصلی پژوهش آن بود که چگونه می‌توان از طریق تقویت زیرساخت‌های سبز و بهره‌گیری از فناوری‌های هوشمند، عملکرد محیطی و تاب‌آوری این منطقه را ارتقا داد و چه شاخص‌هایی بیشترین تأثیر را در این فرایند دارند. با توجه به محدودیت‌های محیطی و ساختاری منطقه ۶، ضرورت ایجاد پیوندی میان فناوری، مدیریت شهری و اکولوژی بیش از پیش احساس می‌شود. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش‌شناسی، توصیفی–تحلیلی با رویکرد کمی است. جامعه آماری شامل 40 نفر از متخصصان، کارشناسان و مدیران حوزه شهر هوشمند و محیط‌زیست شهری بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته بود و برای تحلیل داده‌ها از آلفای کرونباخ و KMO جهت سنجش پایایی و کفایت نمونه‌گیری، تحلیل عاملی اکتشافی برای شناسایی ابعاد مفهومی، همبستگی پیرسون برای تعیین روابط میان شاخص‌ها و رگرسیون خطی برای تعیین میزان تأثیر هر عامل بر متغیر وابسته استفاده شد. نتایج نشان داد که بعد مدیریت و فناوری بیشترین نقش را در تبیین شهر هوشمند پایدار در منطقه ۶ ایفا می‌کند و شاخص‌هایی مانند داده‌کاوی، سنسورهای هوشمند و مدیریت هوشمند منابع آب بالاترین اثرگذاری را دارند. پس از آن، بعد اکولوژیک شامل کاهش جزیره گرمایی، طراحی اکولوژیک و مدیریت رواناب‌ها در مرتبه دوم قرار می‌گیرد و بیانگر اهمیت زیرساخت‌های محیطی در مناطق متراکم شهر است. در مقابل، بعد اجتماعی–اقتصادی و مشارکت شهروندی کمترین وزن را کسب کرد که نشان‌دهنده ضعف ساختارهای نرم‌افزاری و ضرورت توانمندسازی جامعه محلی است. در مجموع، پژوهش تأکید می‌کند که دستیابی به شهر هوشمند پایدار در منطقه ۶ مستلزم تلفیق هم‌زمان فناوری‌های هوشمند، زیرساخت‌های اکولوژیک و مشارکت اجتماعی است.