Comparative study of urban neighborhoods with a new urban development approach, case study: Pachnar neighborhood, Golshahr and Semnan city managers

Ghazi Mirsaeed, Seyyed Mojtaba; Khanjani, Mobina; Karkeabadi, Fateme; Najar, Elnaz

Comparative study of urban neighborhoods with a new urban development approach, case study: Pachnar neighborhood, Golshahr and Semnan city managers

Document Type : Origional Article

Authors

Seyyed Mojtaba Ghazi Mirsaeed ¹

Mobina Khanjani ²

Fateme Karkeabadi ³

Elnaz Najar ²

¹ Assistant Professor, Department of Urban Planning, Faculty of Art, Architecture and Urban Planning, Semnan University, Semnan, Iran

² Master of Urban Planning, Faculty of Fine Arts, University of Tehran, Tehran, Iran

³ Master of Urban Planning, Faculty of Architecture and Urban Planning, Imam Khomeini International University, Qazvin, Iran

Abstract

Background and Objective: New Urbanism emerged as an architectural and urban planning movement in the late 20th century, in response to the uncontrolled growth of cities and suburbanization. Inspired by traditional and historical cities, this approach seeks to create pedestrian-oriented cities with a strong sense of social belonging. This approach emphasizes the creation of cities with a human scale; this means that buildings and public spaces should be designed in such a way that they are compatible with human needs and dimensions. On the other hand, this approach seeks to create a variety of uses and a suitable mix between them. Meanwhile, attention to sustainable transport, preservation and strengthening of green and public spaces, quality urban architecture and design, neighborhood unit and pedestrianism are other principles of the New Urbanism approach. Considering that this approach is considered as an effective approach in urban development in many developing countries such as Iran, the aim of the present study is to evaluate and compare urban neighborhoods in order to investigate the extent of their compliance with the principles of New Urbanism. The case study of the research is the city of Semnan, which consists of three districts, and one neighborhood from each of the districts will be studied
Methodology: The research approach used is descriptive-analytical and the data used in it are obtained through the review of upstream documents, field studies, questionnaires and the comprehensive plan of Semnan. Considering the examination of 10 indicators of the New Urbanism approach in three different neighborhoods, different techniques such as Simpson's homogeneity coefficient, walk score, statistical tests and multi-criteria decision-making methods have been used to measure each of the indicators.
Results and findings: The results of the research show that Golshahr neighborhood, which experienced the most physical development during the second Pahlavi period, has a more appropriate adaptation to the principles of New Urbanism, and after that, Modiran and Pachnar neighborhoods are ranked next, respectively.

Keywords

New Urbanism

Walkability

Neighborhood Unit

Land use Mixing

Semnan

Subjects

Regional & urban planning

اسمعیل پور، نجما؛ قربی، میترا. (1397). میزان سازگاری محلات شهری شکل گرفته در دوره های مختلف شهر با اصول نوشهرگرایی، مورد نمونه محلات مظفری، جوی مویدی، امام جمعه و هوشنگ مرادی کرمانی در شهر کرمان، نشریه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، شماره 65، صص 1-26.

بهرامی، یوسف؛ بحری انگورد، نادر؛ قادری مطلق، ایرج و حسینی، سید علی. (1396). ارزیابی کالبدی محله های نوبنیاد شهری با استفاده از اصول شهرسازی نو (مطالعه موردی: محله یاغچیان تبریز). مجله آمایش جغرافیایی فضا. دوره 7، شماره 25، صص 36-21.

حبیبی، داود؛ لطیفی، علامرضا؛ ظفری، مسعود؛ رحمانی ابوالفتح. (1402). تبیین برنامه ریزی محله مبنا در بافت های فرسوده شهری با تأکید بر رویکرد نوشهرگرایی، مورد پژوهش: منطقه 19 شهر تهران، نشریه پژوهش های بوم شناسی شهری، دوره 14، شماره 3، صص 115-132.

حبیبی، سیدمحسن؛ تحصیلدار، مهدی و پورمحمدرضا، نوید. (1390). شرحی بر اصول و قواعد شهرسازی بومی در ارتباط با نظریه های معاصر شهرسازی. فصلنامه مسکن و محیط روستا. دوره 30، شماره 135، صص22-3.

خلیلی، احمد؛ حیدرزاده، احسان؛ صداقت نیا، سعید. (1392). سنجش اصول رویکرد نوشهرسازی و ارائه راهکارهای مداخله در مقیاس واحد همسایگی، نمونه موردی: محله شهرک ساحلی بابلسر. نشریه معماری و شهرسازی آرمانشهر، شماره 13، صص275-292.

شاطریان، محسن؛ غلامی، یونس؛ نظری، اعظم. (1401). مدل سازی و ارزیابی اصول نوشهرگرایی در محلات مرکزی شهر کاشان. دوره 22، شماره 66، صص 125-144.

صفوی، سید علی؛ رضایی، محمود؛ سعادتمندی، مژگان. (1397). کاربست اصول نوشهرگرایی مطابق با شناسه های شهر ایرانی-اسلامی، نشریه پژوهش های جغرافیای انسانی، دوره 50، شماره 4، صص 929-944.

طرح جامع سمنان. (1394). شرکت مهندسین مشاور آرمانشهر، جلد 1-6.

فرامرزی عوری، محمد؛ فرامرزی اصلی، مهسا؛ جمالی، سیروس و ستارزاده، داریوش. (1398). بومی سازی معیارهای نوشهرگرایی و رتبه بندی آن ها در شهرهای سنتی (نمونه موردی: شهر اردبیل). نشریه فضای جغرافیایی. دوره 19، شماره 67، صص 263-243.

کتابچی، عماد؛ حاجی پور، خلیل و حسین پور، محمد. (1392). بازخوانی مفاهیم نظریه های جدید شهرسازی با تأکید بر شهرسازی نوین. اولین همایش ملی شهرسازی و معماری در گذر زمان. قزوین: دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره).

کدیور، اطهر؛ کلانتری خلیل اباد، حسین و حاتمی نژاد، حسین. (1394). بازآفرینی مفهوم محله در شهرهای سنتی ایران بر اساس اصول نوشهرسازی. همایش ملی بافت های فرسوده و تاریخی شهری: چالش ها و راهکارها. دانشگاه کاشان.

کدیور، اطهر؛ کلانتری خلیل آباد، حسین؛ حاتمی نژاد، حسین. (1402). واکاوی مفهوم محله در محلات تاریخی ایران مبتنی بر اصول نوشهرسازی، نشریه اندیشه راهبردی شهرسازی، دوره 2، شماره 1، صص 85-105

کلانتری، محسن؛ اسلامی پریخانی، صدیف؛ مشکینی، ابوالفضل؛ پیری، عیسی. (1401). نوشهرگرایی و حس مکان: مطالعه موردی: محله هفت حوض شهر تهران، نشریه پژوهش های جغرافیای انسانی، دوره 54، شماره 3، صص 801-814.

گلشاهی، مرتضی؛ سرگلزایی، شریفه؛ قاضی، رضا. (1400). بازآفرینی پایدار محلات مساله دار شهرهای مرزی با تاکید بر اصول نوشهرسازی (نمونه موردمطالعه محله بابائیان زاهدان). نشریه مطالعات ساختار و کارکرد شهری، دوره 8، شماره 29، صص125-148.

لطیفی، غلامرضا؛ صفری چابک، ندا. (1392). بازآفرینی مفهوم محله در شهرهای ایرانی- اسلامی برپایه اصول نوشهرگرایی، نشریه مطالعات شهری، دوره 2، شماره 7، صص 3-12.

لینچ، کوین. (1376). تئوری شکل خوب شهر (ترجمه: سید حسین بحرینی). تهران: انتشارات دانشگاه تهران.

مبارکی، امید و امیرحسینی، پروانه. (1399). ارزیابی شاخص های نوشهرسازی با تأکید بر فشردگی، بازآفرینی بافت قدیم و پیاده مداری (مطالعه موردی: شهر مراغه). جغرافیا (فصلنامه علمی ـ پژوهشی و بین المللی انجمن جغرافیایی ایران). دوره 18، شماره 64، صص 105-96.

محمدی دوست، سلیمان؛ خانی زاده، محمدعلی و زیلابی، شهباز. (1395). امکان سنجی بکارگیری اصول نوشهرگرایی در بازآفرینی پایدار محلات ناکارآمد و مساله دار شهری با تاکید بر رشد هوشمند (مورد پژوهی: بخش مرکزی شهر اهواز). فصلنامه برنامه ریزی منطقه ای. دوره 6، شماره ۲4، صص 230-215.

مهدوی، سید مجتبی؛ خادم الحسینی، احمد؛ مختاری ملک آبادی، رضا؛ قائدرحمتی، صفر؛ گندمکار، امیر. (1402). تحلیل اولویت های اجرایی در تحقق الگوی نوشهرگرایی در محله های شاخص شهر اصفهان، نشریه جغرافیای اجتماعی شهری، دوره 10 شماره 1، صص 249-279.

هاشم زاده، هاشم و ملکیان، بتول. (1390). بررسی رویکردهای محله گرا در طراحی توسعه های جدید شهری با تأکید بر نوشهرسازی. مجله علمی پژوهش در عمران، معماری و شهرسازی. دوره 11، شماره 55، صص 49-43.

Aurbach, L. ( 2005). TND design rating standards, The Town paper website, version2.2, pp: 1-20.

Berrigan, D., Dodd, K., Troiano, R.P., Reeve, BB., & Ballard-Barbash, R. (2006). Physical Activity and Acculturation Among Adult Hispanics in the United States. Res Q Exerc Sport, 77, p:147-157.

Blasingame Custer, J. (2007). New Urbanism and Euclidian Zoning: Can They Co-Exist?, Land use clinic, University of Georgia School of Law, p: 1-6.

Carr, L. J., Dunsiger, S. I., & Marcus, B. H. (2011). Validation of Walk Score for estimating access to walkable amenities. British journal of sports medicine, 45(14), 1144-1148.

Cervero, R., & Duncan, M. (2006). Which reduces vehicle travel more: Jobs-housing balance or retail housing mixing, Journal of the American Planning Association, 72(4), P: 475-490.

Cubukcu, E., Hepguzel, B., Onder, Z., & Tumer, B. (2015). Active living for sustainable future: A model to measure “walk scores” via geographic information systems. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 168, 229-237.

Cysek-Pawlak, M., Krzysztofik, S., & Makowski, A. (2022). Urban regeneration and urban resilience planning through connectivity: the importance of this principle of new urbanism. European Spatial Research and Policy, 29(1), 111-133.

Ellis, C. (2002). The new urbanism: Critiques and rebuttals. Journal of Urban Design, 7(3), 261-291.

Ewing, R., & Cervero, R. (2010). Travel and the Built Environment. Journal of the American Planning Association, 76(3), p: 265-294.

Franco-Torres, M., Rogers, B. C., & Harder, R. (2021). Articulating the new urban water paradigm. Critical Reviews in Environmental Science and Technology, 51(23), 2777-2823.

Garde, A. (2020). New urbanism: Past, present, and future. Urban Planning, 5(4), 453-463.

Grant, J. (2015). International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences (Second Edition), pp: 809-814.

Hall, C. M., & Ram, Y. (2018). Walk score® and its potential contribution to the study of active transport and walkability: A critical and systematic review. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 61, 310-324.

Keith, M., Birch, E., Buchoud, N. J., Cardama, M., Cobbett, W., Cohen, M., ... & van der Pütten, M. (2023). A new urban narrative for sustainable development. Nature Sustainability, 6(2), 115-117.

Konbinoba, n. (2024). Principles of New Urbanism: The image of the future. проект байкал, (80), 142-145.

Koohsari, M. J., Sugiyama, T., Hanibuchi, T., Shibata, A., Ishii, K., Liao, Y., & Oka, K. (2018). Validity of Walk Score® as a measure of neighborhood walkability in Japan. Preventive medicine reports, 9, 114-117.

Marshall, S. (2003). New Urbanism: An Introduction, Built Environment, 29 (3), PP: 189- 192.

Mehaffy, M. W., & Haas, T. (2020). New Urbanism in the New Urban Agenda: Threads of an unfinished reformation. Urban Planning, 5(4), 441-452.

Ohm Brian W., James A. LaGro, Jr., and Chuck Strawser. (2001). A Model Ordinance for Traditional Neighborhood Development. Approved by the Wisconsin Legislature, p: 17-25.

Rogers, D., & Gibson, C. (2021). Unsolicited urbanism: development monopolies, regulatory-technical fixes and planning-as-deal-making. Environment and planning A: economy and space, 53(3), 525-547.

Saelens, B.E., Sallis, J.F., & Frank, L.D. (2003). Environmental Correlates of Walking and Cycling: Findings from the Transportation, Urban Design, and Planning Literature. Ann Behav Med, 25, p: 80-91.

Talen, E. (2000). New Urbanism and the culture of criticism. Urban Geography, 21(4), 318-341.

Talen, E. (2002). The social goals of new urbanism. Housing policy debate, 13(1), 165-188.

Thompson, M. (2021). What’s so new about New Municipalism? Progress in Human Geography, 45(2), 317-342.

Trudeau, D., & Kaplan, J. (2015). Is there diversity in the New Urbanism? Analyzing the demographic characteristics of New Urbanist neighborhoods in the United States. Urban Geography, 37(3), 458–482.

Yang, Y., & Diez-Roux, A. V. (2012). Walking distance by trip purpose and population subgroups. American journal of preventive medicine, 43(1), 11-19.

Yildirim, Y., & Arefi, M. (2021). The sound of new urbanism. Journal of Urbanism: International Research on Placemaking and Urban Sustainability, 14(2), 165-184.