ایراندوست، کیومرث(1387)، جایگاه بخش غیررسمی در توانمندسازی اجتماعات فقیر، هفت شهر، شمارهی 24-23.
پاپلی یزدی، محمد حسین و حسین رجبی سناجردی(1382)، نظریه های پیرامون شهر، تهران: انتشارات سمت، چاپ اول.
پرهیزکار، اکبر(1390)، چشم انداز مدیریت شهری در ایران با تأکید بر توسعهی پایدار شهری، فصلنامهی جغرافیایی سرزمین، سال هشتم، شمارهی 32، زمستان.
پیری، عیسی و همکاران(1391)، امکان سنجی بکارگیری رهیافتهای توانمندسازی در ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی ناحیهی گلشهر مشهد، مجلهی مطالعات و پژوهش های شهری و منطقه ای، سال سوم، شمارهی دوازدهم.
ترابی، علیرضا(1383)، مدیریت پایدار شهری در گرو حکمروایی خوب، نشریهی شهرداری ها، تهران، شمارهی 69.
داداش پور، هاشم، حسین آبادی، سعید، پورطاهری، مهدی(1391)، تحلیل نقش توانمندسازی ساکنان در بهسازی کالبدی- محیطی سکونتگاههای غیررسمی نمونهی موردی: محدودهی شرق کال عیدگاه شهر سبزوار، مجلهی جغرافیا و برنامه ریزی، دانشگاه تبریز،پاییز، شمارهی 41.
سعیدنیا، احمد(1383)، مدیریت شهری، جلد یازدهم،تهران: انتشارات سازمان شهرداریها و دهیاری ها، تهران.
شماعی، علی و دیگران(1391)، ارزیابی عملکرد شهرداریها بر اساس حکمروایی خوب شهری(مطالعهی موردی: شهر یاسوج)، فصلنامهی مطالعات مدیریت شهری سال چهارم، شمارهی یازدهم، پاییز 1391
شیخی، محمد (1385)، مدیریت شهری و سکونت گاه های خودرو در منطقهی کلانشهر تهران،فصلنامهی مدیریت شهری، شمارهی 18.
صرافی، مظفر(1381)، به سوی تدوین راهبرد ملی ساماندهی اسکان غیر رسمی، فصلنامهی هفت شهر، سال سوم، شمارهی 9.
صرافی، مظفر(1381)، به سوی نظریه ای برای ساماندهی اسکان غیررسمی از حاشیه نشینی تا متن شهری، فصلنامهی هفت شهر، تهران، شمارهی هشتم.
صرافی، مظفر(1387)، تحلیل عوامل مؤثر اسکان غیر رسمی در ایران، شیراز: انتشارات معاونت شهرسازی و معماری شهرداری شیراز.
قرخلو، مهدی، شریفی، عبدالنبی(1383)، پیدایش، تکامل فیزیکی و وضعیّت اجتماعی- اقتصادی حاشیه نشینی(مطالعهی موردی: محلّهی عین 2 اهواز)، مجلهی پژوهش های جغرافیایی، شمارهی 50.
کاظمی، لیلا (1383)، نگاهی به پدیدهی حاشیهنشینی و علل آن، مجموعه مقالات همایش مسائل شهرسازی ایران، جلد دوم، مدیریت شهری، دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز.
مرکز آمار ایران؛ نتایج تفصیلی سرشماریهای عمومی نفوس و مسکن، سال1396.
مشکینی و همکاران(1390)، ساماندهی سکونتگاه های غیررسمی با شیوه توانمندسازی، فصلنامهی پژوهشهای جغرافیایی، سال 26، شمارهی سوم، پاییز.
ملکی، سعید، زارعی، جواد، زاد ولی خواجه، شاهرخ(1397)، ارزیابی شاخصهای حکمروایی مطلوب شهری با رویکرد مدیریت محله محور(مورد شناسی: محلات شهر همدان)، فصلنامهی جغرافیا و آمایش شهری- منطقه ای، سال هشتم، شمارهی 29، زمستان.
مهدیزاده، جواد و همکاران(1386)، برنامه ریزی راهبردی توسعهی شهری تجربیات اخیر جهانی و جایگاه آن در ایران، تهران: انتشارات وزارت مسکن و شهرسازی، تهران.
مهندسین مشاور تدبیر شهر(1385)، مطالعات شهرنگر توانمندسازی اسکان غیررسمی شهر همدان، سازمان عمران و بهسازی شهری وزارت مسکن و شهرسازی.
هادیزاده بزاز، مریم،(1382)، حاشیهنشینی و راهکارهای ساماندهی آن در جهان، انتشارات شهرداری مشهد، شمارهی 11.
هیراسکار، جی کی(1376)، درآمدی بر مبانی برنامه ریزی شهری(ترجمهی محمد سلیمانی و احمد رضا یکانی فرد)، تهران: انتشارات دانشگاه تربیت معلم، تهران.
وزارت مسکن و شهرسازی(1382)، توانمندسازی و ساماندهی اسکان غیررسمی، مصوب سازمان عمران و بهسازی شهری، هیأت وزیران دبیرخانه ستاد ملی توانمدسازی سکونتگاههای غیررسمی، تهران.
Downer, Alexander (2000), Good Governance (Guiding principles for implementation), Australia, Canberra Mailing Centre.
Kadago, Joseph, Sandholz Simone, Hamhaber Johannes (2018); Good urban governance, actors relations and paradigms: Lessons from Nairobi, Kenya, and Recife, Brazil, 46th ISOCARP Congress.
Lewis, Dan and Jana Mioch, (2005). Urban vulnerability and good governance.16. UN-ABITAT, 2009. Urban Governance index (UGI) a tool to measure progress in achieving good urban governance.www.unhabitat.org.
Morita,Sachiko and Zaelke, (2007) Rule of law, GoodGovernance and Sustainable Development. Routledge,London Ec4p4EE.
Narayan Deepa (2002), Enabaling and Poverty reduction; a source book, the World Bank press.
UNCHS, (1997). United Nations Commission on Human Settlements 18.
Unchs, (2000).Norms or Good Urban Governance,www.UNCHS.org.
UN-HABITAT,( 2003). Urban Management Program (UMP), what is the Urban Management Programme.