نوع مقاله : مقاله علمی پژوهشی
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا، دانشکده جغرافیا ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد یادگار امام،ری ،تهران،ایران
2 جغرافیا،علوم انسانی،آزاد اسلامی واحد اهواز،اهواز،ایران
3 گروه جغرافیا برنامهریزی شهری، دانشکده ادیبات و علوم انسانی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرری-یادگار امام خمینی(ره)،تهران،ایران
کلیدواژهها
عنوان مقاله English
نویسندگان English
Background and Aim: In recent decades, earthquakes have been accompanied by an increase in casualties worldwide in the past hundred years, and in Iran, these casualties have led to about a six percent increase in death and destruction. Therefore, cities, as the sites of these incidents, are of great importance, and enhancing post-earthquake resilience in urban areas is highly significant. Region 1 of Tehran, due to its location on a fault line and various urban challenges, is considered one of the vulnerable areas to earthquakes in the city of Tehran, facing resilience challenges such as high concentration of high-rise buildings, lack of open spaces, and weaknesses in crisis management compared to other areas of Tehran. The aim of this study is to assess the vulnerability of Region 1 to earthquakes with a focus on resilience.
Methods: This research is considered applied in nature and utilizes survey research for data collection, and in terms of data nature, it is quantitative research. The main data collection tool for this research is the TOPSIS questionnaire, which has been adjusted based on the research background and preliminary studies of researchers in the field to align with the conditions and requirements of local management services. The statistical population of the study consists of all experts in the field of crisis management and urban planning, with a sample size of 50 individuals based on Cochran's formula. The present study utilizes the mean test in SPSS software and employs the TOPSIS decision-making method in MATLAB software to measure the level of resilience in the regions of Region 1.
Findings and Conclusion: The research findings indicated that based on urban resilience indicators, five analyzed indicators had the least resilience in both the physical-environmental and institutional dimensions in each region. Ultimately, the results showed that Regions 1, 9, and 8 faced the lowest level of urban resilience against earthquakes in the Region 1 areas.
کلیدواژهها English
حاتمی نژاد، حسین، بذرافکن، شهرام، و آروین، محمود. (1396). تحلیل نقش الگوی حکمروایی خوب شهری در کاهش آسیب پذیری مسکن شهری در برابر زلزله. مطالعات برنامه ریزی سکونتگاه های انسانی (چشم انداز جغرافیایی)، 12(3 (پیاپی 40))، 599-617
زندی،شرمین،1398،بررسی وضع موجود بافتهای فرسوده با تاکید بر زلزله(منطقه 16 تهران)، پایان نامه کارشناسی ارشد،گروه علوم جغرافیایی،دانشکده علوم انسانی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرری-یادگار امام خمینی(ره).
صداقت رستمی،کبریا؛ اعتماد، گیتی؛ پدرام رسول و ملاذ جعفر (1390). تدوین شاخصهای شناسایی بافتهای ناکارآمد. نشریه علمی برنامهریزی فضایی، دوره 1، شماره 1.
غلامی, یونس, حیاتی, سلمان, قنبری, محمد, & اسماعیلی, آسیه. (1394). پیشبینی فضاهای آسیبپذیر شهر مشهد هنگام وقوع زلزله. پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری, 3(1), 55-67
فرجی، امین، و قرخلو، مهدی (1389). زلزله و مدیریت بحران شهری (مطالعه موردی: شهر بابل). جغرافیا, 8(25), 143-164.
محمدی، جمال، شفقی، سیروس و نوری، محمد، (1393)، تحلیل ساختار فضایی – کالبدی بافت فرسودة شهری با رویکرد نوسازی و بهسازی (مطالعة موردی: بافت فرسودة شهر دوگنبدان)، فصلنامة برنامهریزی فضایی، دورة 4، شمارة 2، اصفهان، 128- 105.
